Ο ηθοποιός Δημήτρης Γκοτσόπουλος στην ORT FM 92,3: «Ένας ρόλος συνεχώς εξελίσσεται και ανθίζει»  

Στο θέατρο της Αρχαίας Ήλιδας «ταξιδεύει» απόψε ο Φιλοκτήτης του Σοφοκλή, με τους Γιώργο Κιμούλη, Δημήτρη Γκοτσόπουλο, Θοδωρή Κατσαφάδο.

Με αφορμή την παράσταση, που δραματοποιεί μια επιχείρηση απάτης, την οποία οργανώνει ο Οδυσσέας και αναλαμβάνει να εκτελέσει ο Νεοπτόλεμος, τον οποίο υποδύεται ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος, ο καταξιωμένος ηθοποιός μίλησε στο ραδιοφωνικό σταθμό της ORT FM 92,3 και στην εκπομπή «On Air» για την  τραγωδία του Σοφοκλή, το ρόλο του νεαρού γιού του Αχιλλέα, αλλά και τα μηνύματα που κατά τη γνώμη του δίνει το έργο μέχρι και σήμερα.

«Υποδύομαι έναν από τους πιο δύσκολους ρόλους της αρχαίας τραγωδίας, γιατί είναι ένας ρόλος που συνεχώς ακροβατεί μεταξύ μιας απόφασης σε όλη τη διάρκεια του έργου και συγκεκριμένα μετά τη διάρκεια του έργου γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά το μέλλον αυτού του ανθρώπου. Μιλάμε για έναν από τους πιο αδίστακτους ήρωες της Ιλιάδας. Πηγαίνει στην Τροία και κάνει τα χειρότερα εγκλήματα από όλους: Σφάζει τον Πρίαμο εν ώρα προσευχής, πετάει το παιδί της Ανδρομάχης από τα τείχη της Τροίας, επιστρέφει, καταστρέφει τη Θεσσαλία, τους Δελφούς Όμως, στον Σοφοκλή παρουσιάζεται σαν το παιδί, το οποίο είναι μεταξύ σε αυτό το ηθικό δίλλημα: αν θα πρέπει να εξαπατήσει έναν άνθρωπο ή αν θα πρέπει να σταθεί σύμφωνα με έναν αξιακό κώδικα που του έχουν μάθει. Το πιο ενδιαφέρον σε αυτό το ρόλο είναι το πώς θα φέρει συνεχώς αυτός ο ήρωας την επικινδυνότητα την οποία θα εξελιχθεί στο μέλλον, υπηρετώντας το δίλλημα μεταξύ καλού ή κακού» ανέφερε ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος.

Σχετικά με τις απαιτήσεις ενός ρόλου, τόνισε ότι «ένας ρόλος δεν τελειώνει, δεν τον δουλεύεις κατά τη διάρκεια των προβών που είναι δύο και τρεις μήνες, συνήθως, αλλά συνεχώς εξελίσσεται και ανθίζει. Το πώς δουλεύουμε ένα ρόλο, εκτός από τη βασική ραχοκοκαλιά, την οποία την κάνεις πριν ξεκινήσει η παράσταση, έχει να κάνει με το πώς εσύ ο ίδιος αντιλαμβάνεσαι μια σκηνική ωριμότητα η οποία είναι κατανοητή και όσο γίνεται προβληματίζει και υποψιάζει το θεατή προς τον στόχο, που είναι το πόσο έξυπνα παγιδεύει το κοινό. Βλέποντας κάποιος την παράσταση, δεν είναι μόνο αυτό που θα καταλάβει από αυτά που λένε οι ήρωες. Είναι το τι  θα καταλάβει από αυτά που φέρουν οι ήρωες, ακόμα και από τον τρόπο που μιλάνε και κοιτάνε».

«Αυτοί που κυβερνούν θυμούνται τη δημοκρατία όταν τη χρειάζονται»

Αναλύοντας το ρόλο που υποδύεται, ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος σημείωσε πως ο Νεοπτόλεμος πρεσβεύει τη νεότερη γενιά, είναι ένας ήρωάς της και μιλάει για μια ορφανή γενιά, όχι μόνο από γονείς, αλλά και από αξίες, κάνοντας σύγκριση με τα σημερινά δεδομένα, όπου και ο ίδιος ανήκει, όπως δήλωσε, σε μια γενιά που έχει ένα τεράστιο έλλειμμα, όσον αφορά ένα προσωπικό όραμα, όχι μόνο κοινωνικό, που δεν έχει εύκολα στόχους, που τα πάντα είναι σχεδόν μάταια, που είναι μια κουρασμένη γενιά και δε βλέπει μπροστά, αλλά κυρίως αδιαφορεί για το παρελθόν.

«Αυτή η τραγωδία γράφτηκε το 409 π.Χ. για να μιλήσει ουσιαστικά για την έλλειψη  δημοκρατίας και το πώς η κατάρρευσή της οδήγησε στον Πελοποννησιακό πόλεμο. Το πώς η δημοκρατία έγινε μια αξία η οποία σαπίζει μακριά κάπου απομονωμένη σε ένα νησί και τη θυμούνται οι άνθρωποι που κυβερνούν μόνο όταν τη χρειάζονται, είτε για ψήφους, είτε για φόρους, είτε για να πετύχουν κάτι πολύ συγκεκριμένο. Εμένα αυτό που βγάζει η παράσταση, με την έννοια το πώς έχει καταχραστεί η εξουσία τη δημοκρατία, μια δημοκρατία που δεν υπάρχει και ζει σε μια κοινωνία φόβου. Βλέπουμε ότι ο Οδυσσέας συνεχώς απειλεί συνεχώς και εκφοβίζει τους πάντες και τα πάντα. Και αν κάνουμε μια μικρή μετάβαση, βλέπουμε ότι ζούμε σε μια κοινωνία φόβου, σε μια κοινωνία που μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας. Καταστρέφουν π.χ. όλα τα αρχεία του ΟΠΕΚΕΠΕ μπροστά στα μάτια μας και κανείς δεν αντιδράει, και αυτοί ξέρουν ότι κανείς δε θα μιλήσει. Και σπάνια θα γίνει αυτός ο ξεσηκωμός. Δεν υπάρχει καμία ουσιαστικά ελπίδα και όραμα ότι θα αλλάξει κάτι».